miércoles, 21 de mayo de 2014

Finalista do Concurso de relatos do 25 Aniversario do IES Neira Vilas.

Non todos podían gañar o concurso, pero este relato de Ángela Bustos, emocionoume enormemente así que xunto co de Galia, desexo que teñan un recoñecemento público. 


"""Eu son Ángela, unha moza da vila. Como quen di unha “DON NADIE” porque ademais son pobre, de Oleiros, pero das pobres.

            Sempre pensei que os seres vivos ían morrer cando foran vellos, pois non. Cando tiña case 11 anos, e digo “case” porque aínda, non os  cumprira, uns meses antes de que viñera  maio do 2011, meu pai, Carlos, inmigrante dende moi pequeno e presidente do Patronato da Cultura Galega no Uruguai, deixounos.

Recordo ao meu pai xogando comigo á pelota, facendo os recados que lle mandaba a  miña nai, pero especialmente, lémbroo cando o acompañaba ao seu traballo. Non sei se o dixen, pero meu pai era artista, artista das plantas, flores, arbustos, e todo o que tiña que ver coa natureza. Contoume miña nai que “El” sempre quixo ser arquitecto pero un problema na súa man impediu que cumprira ese soño. En realidade, case foi mellor así porque, do contrario, eu non podería ter visitado os xardíns das casas ricas de Oleiros. Mentres que meu pai recortaba os arbustos e meu irmán Iago o axudaba, eu corricaba polo campo, arredor daquelas casas grandes, preciosas, sobre as que imaxinaba que habería dentro un lote de cousas luxosas. 

Acabo de buscar no dicionario unha palabra para definir o único defecto de meu pai e atopei “carneirán, gurrón, teimoso, teimudo, testalán”, é dicir, que meu pai era básicamente CABEZÁN. Os médicos recomendábanlle que coidara a súa saúde, que senón ía pagar as consecuencias. Pero como bo CABEZÁN fumaba sen parar: que non tiña tabaco…ía ao estanco, que o estanco estaba pechado…, pediao ao veciño.  E a ameaza, cumpriuse.

             A principios de maio o CABEZÁN cambiou de domicilio, empezou a pasar os seus días, coas súas horas de mañá, tarde e noite no hospital de A Coruña. Xogaba no seu ordenador  ás cartas e vía a tele.

Sempre tiven a esperanza de que volvera a casa san, pero as cousas cambiaron un día falando coa miña nai. Erguinme e pregunteille cando ía volver o papa á casa. Miroume e dixo: “non sei “.  Ese “non sei” non me gustou nada. Cada día que pasaba, a miña esperanza ía rematando. O “non sei” retumbaba na miña cachola como se fose un eco.

            Mentres que a miña nai, ía  visitalo todos os días ao hospital, Iago e mais eu estabamos no colexio, estudando, facendo as tarefas e exames do día a día. Esforzabámonos para que cando a   miña nai fose velo, puidese levar boas novas. Pensei que meu pai podería sanar cun 8 en galego, que as miñas notas serían un bo antídoto para a súa enfermidade.  

              E alá foi a miña nai, no autobús, como todos os días, seguindo a súa rutina, rumbo ao hospital. Cando regresou a casa, contoume que meu pai  se alegrara moito ao escoitar a noticia. Aquela noite, por fin, puiden durmir tranquila sabendo que lle puiden roubar un sorriso.  
 
Tres días máis tarde, un xoves pola noite, todos andabamos a durmir. De súpeto, soou o teléfono da casa; era meu tío Jorge, ou como lle chama a miña nai, Xurxo. Ao escoitar a súa voz parecíame estraña. Axiña preguntou por nós, e despois se estaba a miña nai. Eu contesteille que estaba durmindo, entón díxome que chamaría noutro momento. Colgou.

             Ao día seguinte, erguinme da cama, pero antes de que puidese ir a almorzar, veu  miña nai xunto a min. Recordarei o seu rostro toda a miña vida: as pequenas enrrugas voltaronse grandes, os ollos pequenos estaban inchados, vermellos  e  como se perdesen o seu brillo natural. A tristeza, invadía toda a súa cara. Naquel intre, só con mirala e sen necesidade de que falase, souben o que me viña a dicir. Con toda a súa dozura, comezou a falar:

-¿Sabes por que o teu tio chamou onte á noite?.

Como se o meu inconsciente me traicionase, negueino rotundamente. Nunca existira tal chamada.

Para que volvese á realidade, colleume, miroume aos ollos e dixo:

-"Papa faleceu”.

E outra vez retornei ao meu mundo de fantasia. A noticia non podía ser certa alomenos para a miña mente.

Parece que todas as conversas que tiveramos do tema nos días anteriores non chegaran a min, non sabía como reaccionar. Sempre pensara que estaba preparada para ese momento, pero un nunca está preparado para a morte dun ser querido, e menos dun pai.

  Aquel día foi o máis importante da miña vida, xa que aprendín, grazas a miña nai, que " Péchase unha porta pero abrese unha ventá”. Isto se refire a que cando se cega unha porta de oportunidade, de alegria ou de amor, abrirase a ventá das novas oportunidades a momentos felices ou dun novo amor.
 
  A pesar do tempo, nunca esquecerei ao meu pai, xa que grazas a el puiden aprender moitos misterios da vida, e so podo dicir unha cousa: “Grazas Papá por crearme na túa vida pero, sobre todo, por formar parte da miña. Nunca esquezas que sempre te quererei ainda que non esteas xunto a mín”.


A morte dun pai te cambia a vida por completa; é desas cousas que nunca podes imaxinar que che van pasar, pero pasan, dou fe. Tamén me din conta de que as notas da escola non serven para as cousas importantes""". 

No hay comentarios: